SchoolvoorCoaching | Opleidingen | Ontdek de stille kracht van het verschil
Home/Inspiratie/Nagenieten van Het Cocreatie Festival Blog Coaching in de praktijk Ondernemerschap Systemisch Werken ReflAction Psychologie Persoonlijke groei Bezieling Onbewuste Psychologie van Jung Eigenaarschap Intuïtie Coachend leiderschap Onderstroom

Nagenieten van Het Cocreatie Festival

Met de spoken word column van Marjon Moed

Vierkant hoekje - element voor opmaak website

Nagenieten van Het Cocreatie Festival


Wat hebben we ontzéttend genoten van iedereen die aanwezig was op Het CoCreatie Festival. Dank voor jullie komst en dank voor alle hartverwarmende reacties. Wil je nog even nagenieten of kon je er helaas niet bij zijn?

Hieronder lees je de spoken word column van theatermaker Marjon Moed.

Marjon:
Voordat ik begin wil ik graag dit zeggen:
Je mag tijdens het luisteren je ogen dicht doen, je mag ze ook openhouden.
Je mag gapen als je het saai vindt, als je net een spaatje rood hebt gedronken en je moet een boertje laten, geen probleem. Je mag ook klappen als je iets heel leuk vindt, je mag ook dingen van je afschudden. Alles is goed. Ik verwacht niks van jullie. En ondanks dat ik net bij de adempauze heb gemediteerd op het mantra ‘er is tijd genoeg…’ wil ik jullie toch laten weten dat dit ongeveer 10 minuten duurt en dat jullie daarna naar de borrel of naar huis mogen. 


Het eerste wat mij opviel vandaag was de locatie. Een fort. Prachtig, maar een fort. Een fort dat per definitie een zelfstandig, gesloten, verdedigbaar bouwwerk is, wat mij betreft compleet het tegenoverstelde van de doelstelling van vandaag. Maar toch, al snel voel ik dat er hier niks verdedigd wordt, maar iets wordt beschermd. De mensen die gaan komen. Dit fort is niet bedoeld om mensen buiten de deur te houden, maar om mensen een veilige plek te bieden.


Als ik aankom zijn de laatste voorbereidingen nog in volle gang. Via een lang pad kom ik uit bij de -zoals zichtzelf noemen- “Kletswijven van het festival”. Zelf hebben ze vooral het gevoel dat ze aan het einde van een altaar staan. Maar vandaag bewijzen mensen vooral trouw aan zichzelf, en daarmee aan elkaar.

De Heyyyy…… Haiiiiii! -Kennen jullie elkaar? -Nou dat is gezellig! -Wat jij zei jij er mooi uit! - Ja u ook hoor meneer! -Echt heel lang geleden -wat leuk dat je er bent!”   vliegen je om de oren.

Eén van de kletswijven zegt: “Zo, als die mensen straks in een workshop zitten ga ik eerst 20 cappuccino’s drinken.” Er wordt hier hard gewerkt.


Er volgt nog een kleine briefing met het team. Door de akoestiek vervliegen alle gesprekken een beetje in de ruimte maar de zin “Als er mensen komen met écht lastige vragen, dan stuur je ze gewoon door naar de inschrijfbalie,” pik ik nog mooi wel even mee. Bij de inschrijfbalie wordt er druk geknuffeld. Het is meteen al duidelijk dat het lichaam vandaag ook een belangrijke plek inneemt.

En wat me opvalt is dat iedereen er zo goed uitziet. Ik heb inmiddels geleerd dat het goed is om gedachtes niet te lang te laten blijven hangen, maar toch was het er een die ik maar moeilijk los kon laten.

Ik heb Ans -the Godmother van SchoolvoorCoaching- nog nooit ontmoet en toch zie ik meteen wie het is. Een helderblauw pak. Een soort Jomanda maar dan in het nuchter. Geen ingestraald water, maar heerlijke goede koffie van de Tuk Tuk. Dit begin doet vermoeden dat ze het hier wel snappen.


Een zin uit de uitleg van een van de workshops in het programmaboekje was me bijgebleven; hoe zorg je ervoor dat je niet meer alles uit jezelf hoeft te halen?
Anne en Merel hebben dit al helemaal eigen gemaakt. In mijn korte gesprekje voorafgaand aan de dag laten ze me weten dat ze na hun openingspraatje van plan zijn om helemaal niks meer te doen. Zij ‘practicen’ wat er vandaag ‘gepreached’ wordt.

In de hal klinkt ondertussen het nummer Follow the sun van Xavier Rudd.
De zon, die zich niet laat zien. Ook het weer voelt zich vandaag uitgenodigd om zijn kwetsbare kant te laten zien, en ruimte te geven aan alle elementen.


Een van de zinnen uit het liedje is: set your intention, dream with care. Iets wat meteen wordt toegepast bij de ingang. Voor iedereen is er een op maat gemaakte intentie uit het universum. Later op de dag leer ik dat sommigen hun workshopkeuze zelfs hebben laten afhangen dit kaartje.

(Dat we verschillend zijn blijkt ook wel uit het feit dat sommige mensen hun persoonlijke planning thuis al in steen hadden gehouwen en zorgen dat ze zich 20 minuten van tevoren al op een drafje richting de juiste plek begeven. Maar dat geheel terzijde.)


De dag begint. Het eerder aangekondigde warme welkom komt. 
De ruimte vult zich. Iedereen is nog wat zoekend, dat voel je wel.
Maar als iedereen een plekje heeft gevonden valt het als vanzelf stil.
Vandaag is geen sit back and relax-dag. Sommige mensen hebben zichtbaar nog even een momentje nodig om de aangekondigde interactie op dit vroege tijdstip te verwerken.
De wave wordt stapsgewijs en volgens plan ingezet. Er was niet gevraagd om gejoel, maar als vanzelf kwam er een vloedgolf aan “oetjes”. De eerste co-creatie van vandaag. Gevolgd door een applaus. En daarna nog meer applaus. Voor Ans en Marc.


Ik kan me sinds het lezen van de naam van Ans TROS niet meer losweken van de gedachte dat zij in 25 jaar -net als haar gelijknamige omroep- ook flink bezig is geweest om ook een soort van grootste familie van Nederland te worden. Ans en Marc staan er zo schattig bij, ze doen me denken aan zo’n koppeltje dat je boven op een bruidstaart ziet staan.
Ans maakt ons bewust van ons bewustzijn. Het haperen van de microfoon is voor sommigen een bron van ergernis als ik ergens naast mij ‘What the fuck’ hoor, en tegelijkertijd zorgt deze oneffenheid voor opperste concentratie.


De ogen worden gesloten en we proberen ons bewust te worden van ons bewustzijn.
En van ons lijf. En we observeren alles zonder oordeel. Ik bedenk me dat ik vergeten ben te ontbijten. We laten onze verwachtingen los, van onszelf en van de ander.
En daarna vraagt Ans of er iemand verschil voelt. Het is nog vroeg dus er gaan een paar handjes voorzichtig de lucht in.

Om dit moment af te ronden zegt een van de kersverse nieuwe directeuren alsof Chantal Janzen het over Fatima Moreira de Melo heeft: “Wat kan ze (Ans, red.) dat toch goed he?”


En meteen worden we weer aan het werk gezet, want co creëren, dat zullen we vandaag.
Tweetallen, jouw talent, mijn talent, en mixen maar. En dat het een vruchtbare oefening is, blijkt uit het feit dat er na 4 minuten al een duo is opgestaan dat een comedyshow gaat schrijven, mensen die een quiz over nutteloze feitjes gaan organiseren, en binnenkort kun je je ook aansluiten bij een exclusieve sekte.

Zelf ben ik erg goed in verrassen van mensen die ik niet ken met precies het juiste persoonlijke cadeau en mijn partner in crime is een ster in het onthouden van gezichten.
In mum van tijd hebben wij onze bedrijfsnaam bedacht: FACE-t.
Wij gaan surpriseparty’s organiseren voor mensen die wij wél, maar zij ons níet kennen.
Dus zorg ervoor dat we je niet te goed leren kennen anders komen we niet meer langs.


In de workshop van Ans gaat het over:
Wat je denkt word je.
Wat je voelt trek je aan.
Wat je je voorstelt creëer je.

Dat heeft Ans niet zelf bedacht, maar Boeddha.
Sommige mensen maken foto’s van het scherm omdat ze bang zijn dat ze misschien niet durven te vragen of ze de presentatie mogen hebben na afloop.

Ans stelt ook de vraag: “Is het van mij of van een ander?” Ik vroeg me ineens af of er ook een balie met gevonden voorwerpen is.


Vandaag proberen we ons oordeel zo veel mogelijk uit te stellen. En toch dat lukt niet altijd. Bijvoorbeeld over de muziek die wordt gedraaid tijdens de ombouw naar de lunch. Het woord wanstaltig valt.

Tijdens de lunch vinden overal kleine, warme ontmoetingen plaats.
Terwijl de mannen zingen over Rum and Coca-Cola gaan de broodjes roomkaas en de groentesoep als zoete broodjes over de toonbank.
Niet alleen voor de ziel maar ook voor het lichaam wordt hier goed gezorgd.

Iemand vraagt mij of hij iets voor mij kan meenemen voor de lunch. Die heeft waarschijnlijk de ReflAction-workshop gevolgd en heeft zich volledig in mij verplaatst en waarschijnlijk gevoeld dat ik de hele dag nog niks gegeten heb.

Er is ook iemand die zegt te hoog in haar energie te zitten om überhaupt te kunnen eten.

Tijdens diezelfde lunch had iemand eigenlijk ook de perfecte omschrijving voor SchoolvoorCoaching: “Ja, dan krijg je van die hele vage vragen, maar daar komen hele vette dingen uit.”


Iedereen heeft zijn eigen reden om hier vandaag te zijn. Sommige mensen zijn heel ontroerend, anderen mensen hebben een minder romantische reden.
Jan bijvoorbeeld. Die is vandaag gewoon komen helpen omdat hij toch niks beters te doen had. Maar ook dat is helemaal prima. En fijn. Want Jan is precies iemand die dat wiebelende tafeltje stabiliseert en zorgt dat iedereen en alles op de juiste tijd op de juiste plek is. Jan, die ook in het draaiboek staat vermeld als ‘Jan de man die alles kan’.

Dus ook een dankwoord aan alle mensen die de koekjes neerlegden, de koffie maakten, en de deuren van dit fort in alle vroegte opendeden.


Op weg naar de volgende workshop zie ik buiten mensen in groepjes van twee een opdracht doen. Met losse blaadjes die op wonderbaarlijke wijze op de grond blijven liggen. Ik weet niet of het met de zwaarte van de papieren te maken heeft of dat het universum deze workshop extra goed gezind is.

Ik loop een workshop binnen en val binnen op het moment dat ik iemand hoor zeggen: “Heel erg boos worden op mijn man is helemaal oké.”  Gelukkig heb ik het oordeelloos luisteren op dit moment al redelijk onder de knie. Tegelijkertijd ben ik benieuwd of er mensen zijn die vandaag een hele hoop dingen hebben onderdrukt en als ze straks -wanneer ze naar huis rijden- bij de eerste de beste pannenkoek die hen ook maar een strobreedte in de weg legt op de snelweg volledig uit hun slof zullen schieten.


In de workshops lijkt het soms alsof er vertraagd wordt. Alsof ik kijk naar een tenniswedstrijd in slow motion.
De hoofden draaien met aandacht en focus naar degene die de bal heeft. En af en toe zie ik iemand weer z’n ogen sluiten. Soms moet iemand misschien weer even terug naar het hier en nu terwijl ik door de muur heen in een andere ruimte druk gekwebbel hoor.


Mijn golden intentie ticket aan het begin van vandaag ging over een vlinder. Of eigenlijk over transformatie. Er stond op: “Aan het einde van de rups is het begin van een vlinder. De rust en de stilte van de cocon maken je klaar voor verandering. Vertrouw op je nieuwe weg, ook al lijkt die doodlopend.”

Ik heb mij ooit laten vertellen dat wanneer een rups zich niet zelf uit een cocon worstelt, hij de slagkracht mist om te kunnen vliegen wanneer hij de cocon verlaat.
Dus ik wens jullie allen goede moed en een prettige worsteling.
En hopelijk fladderen we hier dan volgend jaar weer samen naar toe, om hetzelfde proces opnieuw met elkaar aan te gaan.


Eigenlijk is co-creatie de positieve tegenhanger en oplossing voor veel actuele wereldproblemen. Bijvoorbeeld voor inflatie.
Bij inflatie stijgen de prijzen en worden dingen minder waard.
Met co-creatie is dat precies het tegenovergestelde.


Zo blijkt wel uit het huis van overvloed van Juul.
Er is van alles genoeg.
Genoeg tijd, genoeg geld, genoeg zonnepanelen, genoeg liefde, genoeg ruimte, genoeg lucht, genoeg aarde, genoeg vuur, genoeg water.


Dus laten we delen.
Onze kwetsbaarheid, ons talent, onze auto’s, ons eten.
Want wie deelt heeft meer.

Ik zeg het nog een keer.
Wie deelt heeft meer.


En natuurlijk ging het vandaag ook over:
Eigenaarschap, Missing links, Veldbewustzijn, Ware zelf en ziel,
Helen en Herprogrammeren , Stoorzenders en Stilte, Intuïtie,
Vaardigheden en Zelfreflectie, Resonantie en Frequentie.


Maar uiteindelijk was deze dag vooral een uitnodiging om met al je krachten en kwetsbaarheden, vooral één ding te zijn: Mens.
Voelen met je hoofd, met je hart, met je ziel en met dingen waarvan je tot vandaag niet wist dat je daar überhaupt mee kon voelen.


Er kwam mij vandaag iemand tegemoet lopen die een reflecterende jas aan had. “Je geeft licht,” zeg ik. “Dat is m’n binnenste.”

En dat deed me denken aan het gedicht dat Nelson Mandela voordroeg tijdens zijn inauguratie-speech, oorspronkelijk van Marianne Williamson. Ik denk dat bijna elke coach het wel kent, en toch wil ik afsluiten met een kleine samenvatting:


Onze grootste angst is niet dat we onvolmaakt zijn.
Onze grootste angst is dat we mateloos krachtig zijn.
Het is het licht, niet onze schaduw, die ons het meest beangstigt.

(…)

Als wij ons licht laten stralen, geven we onbewust andere mensen toestemming om hetzelfde te doen.
Als wij van onze angst bevrijd zijn, bevrijdt onze aanwezigheid vanzelf anderen.”


- 9 september 2022
  Marjon Moed
  www.marjonmoed.nl

                                                                                                                                                          

SchoolvoorCoaching | Opleidingen | Workshop Waarnemen in de Onderstroom - Leanne Steeghs
Workshop Waarnemen in de Onderstroom - Leanne Steeghs

Ontdek de kracht van het werken met de vier posities

  • Start: 04 oktober 2022
  • 2 dagdelen (09.30 tot 17.00)
  • 10 deelnemer(s)
  • 297,-
SchoolvoorCoaching | Opleidingen | Workshop Rake Vragen - Siets Bakker
Workshop Rake Vragen - Siets Bakker

Systemisch werk via vragen

  • Start: 03 oktober 2022
  • 2 dagdelen (09.30 tot 16.00)
  • 10 deelnemer(s)
  • 349,-